Co chcemy po sobie zostawić? Czy w ogóle chcemy coś zostawiać? I skąd się bierze ta potrzeba — albo jej brak?
Pytanie wydaje się proste, ale jak to u nas bywa, odpowiedzi prostych nie ma. Kamil na starcie mówi „nic” — i przez dużą część rozmowy szuka, czy to jest szczera odpowiedź, czy raczej temat, którego jeszcze nie rozpakował. Dominik zaczyna od pragmatycznego „porządek, żeby bliscy nie musieli się użerać z bałaganem”, a kończy wyznaniem, że tak naprawdę chciałby, żeby jego życie miało sens — i że boi się o tym mówić głośno. Axe mówi wprost, że chce po sobie coś zostawić — model myślenia, obrazy, wpływ na studentów — i konfrontuje się z tym, że w tym myśleniu zaniedbuje najbliższych. Darek szuka lekkości i prostoty, woli poleżeć na łące i popatrzeć w niebo, niż budować pomnik. A Leszek konsekwentnie pyta: czy naprawdę musicie coś po sobie „podpisać”, żeby wasze życie miało wartość?
Po drodze rozmawiamy o tym, z czyjej spuścizny korzystamy — od anonimowych bohaterów PRL, przez Adę Lovelace i scenę jazzową lat 60., po bliskich wrogów wartości w buddyzmie. Na koniec pytanie, które zostawiamy sobie i Wam: co chcielibyście, żeby wasi bliscy zostawili po sobie dla Was?
Tematy poruszone w odcinku:
- Spuścizna materialna vs. niematerialna — wspomnienia, doświadczenia, porządek w sprawach
- Kura czy jajko: czy dobre życie tworzy wspomnienia, czy dążenie do wspomnień zmienia życie?
- Z czyjej spuścizny korzystamy? — Ada Lovelace, rewolucja solidarnościowa, jazz, graffiti, filozofia
- Treści w mediach społecznościowych jako nieświadoma forma zostawiania śladu
- Kamil o wartościach: luka między filozofią (niestrawną) a psychologią rozwojową (zbyt płytką) — pomysł na książkę
- Koncept „bliskich i dalekich wrogów wartości” (near enemy / far enemy)
- Epitafium: Axe — „Czy jestem artystą, jeśli to mój nagrobek?”; Dominik — „Dominik umie zmieniać zdanie”; Darek — fajne zdjęcie z uśmiechem
- Cmentarze w Gruzji (zdjęcia w dresie z piwem) i w Danii (pikniki na grobach)
- Lęk przed śmiercią jako możliwy motor myślenia o legacy — non omnis moriar
- Sens życia jako stosunkowo nowy koncept w historii ludzkości
- Efekt Dunninga-Krugera i przyspieszenie weryfikacji własnej wiedzy
- Roman Opałka, Mark Rothko — spuścizna artystyczna, która kształtuje nieświadomie
Podcast: Play in new window | Download
Zapisz się: Apple Podcasts | Spotify | RSS
